.jpg)
που ένα συλλογικό ηλεκτρικό ρεύμα διαπερνάει σύσσωμο το κοινωνικό σώμα…
που συντονίζει τις σκόρπιες σκέψεις, τις χαοτικές δράσεις, τις ατέρμονες συζητήσεις και τις αδιέξοδες αυτοαναφορές…
που η
αναμέτρηση παίρνει κεντρικό χαρακτήρα, φτάνοντας στο πιο ορεινό χωριό,
χλευάζοντας τους δημοσκόπους και τις ποιοτικές τους έρευνες, διαλύοντας τις
στέρεες παρατάξεις,
διασαλεύοντας την τάξη και την κανονικότητα μιας ολόκληρης
περιόδου.
Αυτές οι στιγμές έχουν ένα κοινό σημείο πάνω στο οποίο εδράζεται αυτός ο συλλογικός, μαζικός συντονισμός. Είναι η διαμόρφωση μιας επικράτειας, ενός πραγματικού ή συμβολικού χώρου, μέσα στον οποίο αναπτύσσεται μια καινούργια, διαφορετική κοινωνική διατύπωση, οργάνωση και συγκρότηση. Διαμορφώνεται μια εξωθεσμική αναθέσπιση της συλλογικής, κοινωνικής διαδικασίας, που κουβαλάει την αλλαγή και την ανατροπή του παλιού, που μέσα από ιλιγγιώδεις αναζητήσεις, μεταφέρει δομές και προτάγματα μιας νέας κοινωνικής συγκρότησης και πραγματικότητας. Τις περισσότερες φορές στη σύγχρονη ιστορία η θέσπιση μιας τέτοιας επικράτειας, σχετίζεται με τη μορφή της κατάληψης.
Ένα δεύτερο στοιχείο αυτού του ανατρεπτικού συντονισμού της κοινωνίας είναι η επαναδιατύπωση της ιστορίας όχι από την πλευρά του επίσημου λόγου των νικητών του παρελθόντος, αλλά η ανασυγκρότηση των θραυσμάτων του σε έναν διαφορετικό ιστορικό λόγο που φωτίζει τα εδώ και τώρα διαδραματιζόμενα, δίνοντάς τους συνεκτικότητα και και διαμορφώνοντας μια κόκκινη γραμμή που ενώνει τον ιστορικό χρόνο στο επίπεδο του άμεσου και του μελλούμενου διακυβεύματος.
Δεν είναι τυχαίο ότι στην κοινωνική σύγκρουση της δεκαετίας του ’40, ένα πεδίο της νομιμοποίησης ήταν οι αγωνιστές του 1821.
Δεν είναι τυχαίο ότι κατά τη διάρκεια του Πολυτεχνείου ακουγόταν το σύνθημα «ΕΑΜ, ΕΛΑΣ, ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ».
Δεν είναι τυχαία η άμεση αναφορά της κατάληψης της ΕΡΤ, στα γεγονότα του Πολυτεχνείου. Αυτή η έξοδος της συλλογικής μνήμης από τον τώρα χρόνο στα ιστορικά πατήματα που σφράγισαν μια περίοδο των κοινωνικών αγώνων, διαμορφώνει τη βάση για έναν ανατρεπτικό κοινωνικό συντονισμό.
Αυτή η ιστορική επαναδιατύπωση, εκτοξεύει σα λάβα και σαν ηφαίστειο τα ψυχικά αποθέματα που δεν παύουν να κοχλάζουν στα θραύσματα εντός μας, στην ποιητική και πολιτισμική καταγραφή, στα ρίγη των επετείων, μακριά από τις επίσημες ομιλίες και διατυπώσεις. Ψυχικά αποθέματα που δεν μπορούν να μετρήσουν οι έρευνες των εταιρειών δημοσκόπησης, δεν μπορούν να ανιχνεύσουν οι γραμμικές αναγνώσεις μιας παρωχημένης αριστεράς, η οποία αναζητάει διεξόδους είτε στον ατέρμονο ποσιμπιλισμό και την εφικτότητα του τώρα χρόνου, είτε στους βερμπαλισμούς και τις διατυπώσεις για κάτι μεγάλο που θα έρθει σχεδόν θεϊκά, χωρίς πόνο αγωνία και συγκρούσεις. Ψυχικά αποθέματα που ρέουν στην επικράτεια που έχει διαμορφωθεί και αναδομούνται, ενισχύονται και πυκνώνουν μέσα στη συλλογική συνύπαρξη, στα πρόσωπα που ξαναβλέπεις μετά από τόσα χρόνια, στα νέα πρόσωπα που θαυμάζεις, στην έκθεση στις συνελευσιακές διαδικασίες, στα αγκαλιάσματα με έναν άγνωστο διπλανό για να χορέψεις, στην κατανόηση του άλλου, στη συμμετοχή στην συζήτηση και την αναγνώριση πλευρών που δεν είχες σκεφτεί ή ξανακούσει.
Αυτό το πολύβουο πανηγύρι μιας εν δυνάμει εξεγερτικής διαδικασίας, με τα φυλλάδια να κυκλοφορούν, με τις ουτοπίες να ξαναλέγονται, με τις αποφάσεις να παίρνονται, με τις διαφορές να γίνονται σαφείς, τεκμηριώνεται στην διαμορφούμενη επικράτεια, ανασυντάσσει την ιστορική διατύπωση, επανατροφοδοτεί την ψυχική δύναμη, διαμορφώνει τους όρους ενός νέου βήματος στην κοινωνική συγκρότηση, και άρα θέτει πολιτικά ζητήματα. Ως που θα φτάσει;
Πριν 40 χρόνια στην οδό Πλαπούτα στα Εξάρχεια, με όλο το σόι να ψάχνει το Θόδωρο που είχε κατέβει στο Πολυτεχνείο, με τον πατερά μου κολλημένο σε μια ραδιοσυχνότητα να ακούει το «εδώ Πολυτεχνείο», με την τρελή τη μάνα μου να πηγαίνει στην πορεία της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, με μένα να κάνω πως κοιμάμαι, αλλά να ακούω τους πυροβολισμούς και τα συνθήματα, και τελικά να σηκώνομαι να ρωτήσω τι γίνεται, θέλω να μάθω, θέλω να ξέρω… (μαθητής στη Δ’ Δημοτικού)…
