Για μια χούφτα μόρια…

Για μια χούφτα μόρια…

Στις αρχές του χρόνου, διακινούταν σε σχολεία του κέντρου, διαφημιστικό φυλλάδιο φροντιστηρίου, που προσφέροντας «ειδικές τιμές», καλούσε τους εκπαιδευτικούς να παρακολουθήσουν μαθήματα σχετικά με την πιστοποίηση ΤΠΕ Α΄ επιπέδου. Το κίνητρο καταγράφεται στο φυλλάδιο ξεκάθαρα : «Κερδίστε 5 επιπλέον μόρια στην αξιολόγηση» ! Ουπς ! κι εμείς που νομίζαμε ότι η επιμόρφωση στις ΤΠΕ γίνεται για να βελτιωθεί το έργο των εκπαιδευτικών και να αναβαθμιστούν οι διδακτικές τους ικανότητες !

Κάθε εμπόριο για καλό; Προφανώς ΟΧΙ. Οι αμαρτίες και οι αντιφάσεις της δημόσιας εκπαίδευσης, ήταν και παραμένουν μια καλή ευκαιρία για όποιον θέλει να στήσει μια επιχειρηματική εκπαιδευτική δραστηριότητα. Το ζήτημα λοιπόν είναι αλλού. Η πλήρης διαστρέβλωση των εκπαιδευτικών λειτουργιών που επιχειρήθηκε με την επιβολή της αξιολόγησης, πρέπει να λάβει τέλος με την οριστική κατάργηση του νομοθετικού πλαισίου αξιολόγησης και τον προσανατολισμό της οργάνωσης, διοίκησης και παιδαγωγικής λειτουργίας της εκπαίδευσης με διαδικασίες που δε θα έχουν καμιά απολύτως σχέση με την αξιολόγηση. Να γίνουν οριστικά παρελθόν οι πρακτικές της κούρσας ανταγωνισμού, του κανιβαλισμού και του ατομισμού που προώθησαν οι αντιεκπαιδευτικές πολιτικές μέσα από την αξιολόγηση και την ανάδειξη των στελεχών σε μικρούς δικτάτορες σε βάρος των εκπαιδευτικών του μαυροπίνακα.

Μέσα σε αυτή την ανταγωνιστική κούρσα, και τη ζούγκλα της ατομικής επικράτησης, το θεσμικό πλαίσιο της αξιολόγησης, πηγαίνει χέρι – χέρι με κάθε ποσοτικοποιημένο, εξατομικευμένο και μετρήσιμο μέγεθος, το οποίο καλείται να παίξει ρόλο στη ιεραρχική διαφοροποίηση, ώστε να γίνει ο τρόπος και η δυνατότητα να ανέβει κάποιος στην ιεραρχική κλίμακα.

Η πολύχρονη εμπειρία λέει ότι από τη στιγμή που κάθε μορφωτική και επιμορφωτική λειτουργία, παρέχει ένα τέτοιου είδους επιπλέον «προσόν» στους επιμορφούμενους, διαστρέφεται ο χαρακτήρας και ο προσανατολισμός της. Από διαδικασία ενίσχυσης του εκπαιδευτικού της πράξης μετατρέπεται σε μια διαδικασία που ενισχύει την τάση διαχωρισμού του από το εκπαιδευτικό σώμα … Μέχρι και  σήμερα η συμμετοχή σε επιμορφωτικά προγράμματα αποτελεί μοχλό  ανάδειξης στελεχών της εκπαίδευσης, δηλαδή η επιμόρφωση γίνεται μοχλός για να «δραπετεύσει» ο εκπαιδευτικός προς τα σκαλοπάτια της ιεραρχίας. Ταυτόχρονα μεταλλάσσεται και το περιεχόμενο της (επι)μορφωτικής διαδικασίας, αφού απονεκρώνεται από όποια μορφωτικά χαρακτηριστικά διαθέτει σε τυπική διεκπεραιωτική διαδικασία.

Ένα επιμέρους συμπέρασμα της ιστορικής μάχης της αξιολόγησης που έδωσε νικηφόρα το εκπαιδευτικό κίνημα, είναι, ότι ο ρόλος των στελεχών εκπαίδευσης, η εκπαιδευτική ιεραρχία στο σύνολό της, λειτουργεί σε διαφοροποίηση με τη ζωντανή εκπαίδευση. Επομένως, δεν είναι (μόνο) τα πρόσωπα που πρέπει να αλλάξουν, αλλά οι ρόλοι. Οι εκπαιδευτικοί της πράξης, που αντιμετωπίστηκαν ως κομπάρσοι και κολλήγοι, από τις ηγεσίες του υπουργείου και τους μηχανισμούς τους, να γίνουν οι πραγματικοί πρωταγωνιστές του δημόσιου σχολείου και να δοθεί ένα οριστικό τέλος στη δικτατορία του management σε βάρος της παιδαγωγικής.

Αυτό που περιγράφουμε είναι μια εργαλειακή αντίληψη για την επιμόρφωση, διαδικασία διαχωρισμού και ιεράρχησης του εκπαιδευτικού σώματος. Όμως σε αυτή την εργαλειακή αντίληψη υπάρχει μια δεύτερη ουσιαστική πλευρά: Το ίδιο το περιεχόμενο της επιμορφωτικής διαδικασίας. Τι καθορίζεται από τον κρατικό λόγο ως επιμορφωτική ανάγκη; Καθορίζεται το εργαλειακά αναγκαίο. Αυτό που θα προωθήσει τις κεντρικές επιλογές για το σχολείο και τη γνώση. Δηλαδή, σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που υποτάσσεται στην αγορά, που κάνει ταξική επιλογή, που αναπαράγει τις κυρίαρχες γνωστικές και κοινωνικές παραδοχές και μετατρέπει τον (άνθρωπο) – μαθητή σε «χρήσιμο» και αξιοποιήσιμο προϊόν για την παγκοσμιοποιημένη αγορά εργασίας - έρευνας - γνώσης, οι κρατούντες χρειάζονται μια αντίστοιχη προσαρμογή των μεθόδων, των τεχνικών και των γνωστικών περιεχομένων των εκπαιδευτικών για να τους μετατρέψουν σε εργαλεία παραγωγής των «επιθυμητών» προϊόντων. ! Έτσι σε αυτή την εργαλειακή αντίληψη για την επιμορφωτική διαδικασία, διαμορφώνονται και επιβάλλονται συγκεκριμένοι τομείς ως αναγκαίοι, ενώ άλλοι πετιούνται στον Καιάδα της άχρηστης «ζώνης του Λυκόφωτος». Να, λοιπόν, μια δεύτερη πλευρά της κρατικής επιμορφωτικής αντίληψης:

Ο καθορισμός των αναγκών, η νομιμοποίηση του περιεχομένου, δηλαδή ο ιδεολογικός και πολιτισμικός έλεγχος του εκπαιδευτικού σώματος.

Αποζητείται εν τέλει η «ιδεολογική εναρμόνιση» των εκπαιδευτικών με τις κρατούσες ιδέες και πρακτικές. Το διαφημιστικό φυλλάδιο στο οποίο αναφερθήκαμε, αποτελεί μόνο ένα μικρό ευτράπελο. Αλλά πίσω από τα αστεία, υπάρχει μια πολύ σοβαρή και κρίσιμη πραγματικότητα: Ο ανταγωνισμός και ο έλεγχος. Αυτή η πραγματικότητα αποκρύπτεται από έναν κρατικό λόγο γεμάτο πολύχρωμες και ανόητες μπουρδολογίες περί «ποιότητας» και «επιστημοσύνης».

Η ίδια η εμπειρία δείχνει ότι όσο οι επιμορφωτικές διαδικασίες σχετίζονται με την υπαλληλική εξέλιξη, από μορφωτικό κίνητρο μετατρέπονται σε μετρήσιμο λειτουργικό κριτήριο και αποσυνδέονται από τη μορφωτική και συνειδησιακή τους διάσταση, εκπίπτοντας σε κυνήγι χαρτιών, τίτλων και βαθμών που τις απονεκρώνει ως μορφωτικές διαδικασίες.

Με αυτό τον τρόπο, οι εκπαιδευτικοί βρίσκονται απέναντι σε έναν αντιφατικό λόγο, σε ένα δίπολο αξιών, που δημιουργεί μία διαρκή αντίθεση και διαπάλη για το ρόλο τους. Ανάμεσα σε μια λειτουργιστική, ωφελιμιστική, «επαγγελματική» αντίληψη όπως την προωθεί το κράτος και η αγορά, από τη μια,  και σε μια κοινωνική, μορφωτική διάσταση του περιεχομένου εργασίας τους, η οποία αποκτάει κοινωνικά χαρακτηριστικά και εξαιτίας της ζωντανής σχέσης με τους μαθητές τους, από την άλλη.

Δρώντας μέσα σε αυτή την αντιθετική πραγματικότητα, επιλέγουμε να στηρίξουμε και να προτείνουμε μια άλλη αντίληψη για την επιμόρφωση. Βασικά στοιχεία μιας τέτοιας λογικής είναι τα εξής:

Η επιμόρφωση πρέπει να απεξαρτηθεί εντελώς από κάθε μοριοδοτική, ανταλλακτική αξία, η οποία τη μετατρέπει σε ιεραρχικό σκαλοπάτι και εργαλειακό ελεγκτικό μηχανισμό. Στη βάση αυτής της λογικής που διατυπώνουμε, βρίσκεται μια αυταξιακή αντίληψη για τη γνώση. Στοιχεία μιας τέτοιας λογικής είναι ο αυτοπροσδιορισμός των αναγκών από τους ίδιους τους εκπαιδευτικούς. Το περιεχόμενο και η οργάνωση της επιμόρφωσης γίνονται συμμετοχικά, συνδιαμορφωτικά. Η γνώση δεν αποτελεί μια σωρευτική διαδικασία, αλλά αποκτά κοινωνικά, ποιοτικά χαρακτηριστικά. Η επιμόρφωση πρέπει να οργανώνεται από δημόσιους φορείς, να είναι δωρεάν, με απαλλαγή από τα διδακτικά καθήκοντα, απαλλαγμένη από οποιαδήποτε διαδικασία αξιολόγησης των εκπαιδευτικών που θα οδηγεί σε κατάταξή τους με βάση τις επιμορφωτικές δραστηριότητες. Οι επιμορφωτικές διαδικασίες πρέπει να προτείνονται, να επιλέγονται και να ελέγχονται από τους ίδιους τους εκπαιδευτικούς. Η επιμόρφωση μπορεί να γίνει με ελεύθερη επιλογή από τα ενδιαφέροντα του εκπαιδευτικού, μέσα από ένα πλήθος προσφερόμενων επιλογών στις ποιες έχει διατυπώσει πρόταση και τις έχει συνδιαμορφώσει.

Μια τέτοια αντίληψη αναγνωρίζει μια πολυμορφία στη γνώση και δεν εξετάζει κατ' ανάγκην τη συνάφειά της με την άμεση εφαρμογή στην εκπαιδευτική πραγματικότητα. Αντίθετα, θεωρεί την επιμόρφωση ως διαδικασία εξυπηρέτησης των μορφωτικών αναγκών των εκπαιδευτικών, όπως διατυπώνονται σε προσωπικό επίπεδο μέσα στους συλλόγους διδασκόντων και τις συλλογικές διαδικασίες, αλλά και όπως διαμορφώνονται σε συλλογικό επίπεδο μέσα από τις διαδικασίες αυτές.

Η παραπάνω λογική μπορεί να μετατραπεί, μέσα από ουσιαστική συζήτηση στους Συλλόγους και το εκπαιδευτικό κίνημα, σε μορφοποιημένη απαίτηση και πρόταγμα, που θα εντάσσεται στη λογική ενός σχολείου που υπηρετεί την κριτική γνώση, ενάντια στο σχολείο της αγοράς.

Αν κατανοούμε τα δομικά χαρακτηριστικά των προωθούμενων αναδιαρθρώσεων, τότε κατανοούμε την ανάγκη συνεκτικών δράσεων στο μέτωπο παιδείας – γνώσης - κοινωνίας – εργασίας. Αυτή η λογική πρέπει να είναι βασικό συστατικό της αντίληψής μας για όλο το μακρύ διάστημα αντιπαραθέσεων και μαχών που έχουμε μπροστά μας.

Αυτό σημαίνει ταυτόχρονα μια ριζική στροφή των Συλλόγων και των συλλογικοτήτων της εκπαίδευσης στη δημιουργία ενός μορφωτικού ρεύματος με μια διαρκή συλλογικοποίηση, εξεύρεση δρόμων, δικτύωση αιτημάτων, διαμόρφωση επιτροπών που θα έχουν στην πυρήνα τους μια τέτοια αντίληψη

Αυτό σημαίνει μια ριζική στροφή των προγραμμάτων δράσης και των  πλαισίων μας, στο περιεχόμενο της εκπαιδευτικής διαδικασίας, στα ζητήματα των αναλυτικών προγραμμάτων και των βιβλίων, στα ζητήματα της οργάνωσης της παιδαγωγικής ελευθερίας που από γενικό σύνθημα μπορεί να αποκτάει συγκεκριμένες μορφές συλλογικών στάσεων και δράσεων, στα ζητήματα των όρων ύπαρξης και συλλογικοποίησης του δημόσιου σχολείου, στα ζητήματα της ύλης και του περιεχομένου της γνώσης, στα ζητήματα των διδακτικών αντιλήψεων που χτυπούν την μορφωτική αξία και τη γνώση προς όφελος της εκμάθησης τεχνικών, στα ζητήματα που δίνουν την πάλη για μια δημιουργική, σταθερή, απελευθερωτική διαδικασία εργασίας με μια δημιουργική, ενιαία, δημόσια και απελευθερωτική γνώση. Ο εκπαιδευτικός ως εργαζόμενος από τη μια, ο εκπαιδευτικός ως μέτοχος ενός μορφωτικού μετώπου στην κοινωνία, που βάζει ζητήματα για την εκπαίδευση και τη γνώση.

Πορευόμενοι στη ρωγμή του χρόνου

Μαύρη οθόνη σε μια κοχλάζουσα κατάσταση

Η μαύρη οθόνη πάνω στη συχνότητα της ΕΡΤ αναδεικνύει, τόσο σε κυριολεκτικό, όσο και σε συμβολικό επίπεδο, την μαύρη καταχνιά της δολοφονικής επίθεσης πάνω σε όλη την κοινωνία. Αναδεικνύει τη χυδαιότητα και το μίσος των κυβερνώντων απέναντι στους εργαζόμενους και την κοινωνία.
Ας δούμε τα πράγματα τόσο ωμά, όσο είναι…
Οι εκτελεστές της συγκυβέρνησης εφαρμόζουν τη δολοφονική πολιτική των αφεντικών τους, των τραπεζών και του κεφαλαίου, της ΕΕ και του ΔΝΤ.
Μετά τη διάλυση της δημόσιας υγείας και το κλείσιμο της ΕΡΤ, σειρά έχει το κλείσιμο χιλιάδων σχολικών τμημάτων και η κατάργηση χιλιάδων σχολείων.

Το λουκέτο στη δημόσια ραδιοτηλεόραση, στοχεύει :
    Στην απόλυτη φίμωση και σιγή, οποιασδήποτε φωνής αντίστασης, απέναντι στην πολιτική ξεπουλήματος κάθε δημόσιου αγαθού, απέναντι στην πολιτική διάλυσης όλων των δημόσιων κοινωνικών δικαιωμάτων.
    Στην με κάθε τρόπο επιβολή της τηλεοπτικής αποβλάκωσης, όπου ενημέρωση θα κάνουν τα πρωινάδικα και πολιτική θα παράγουν οι συνταγές μαγειρικής.
    Στην παράδοση της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης, βορά στα συμφέροντα των μεγαλοκαρχαριών, των ιδιωτών καναλαρχών, για τους οποίους δίνονται δώρο μεγάλα διαφημιστικά πακέτα, συχνότητες, ιστορικά αρχεία και υποδομές. Το ίδιο έκαναν με τον ΟΤΕ. Το ίδιο θέλουν να κάνουν με τη ΔΕΗ, τα ΕΛΤΑ, την ΕΥΔΑΠ, τη Χαλκιδική, τις ζώνες «ελεύθερου» εμπορίου… Κτίρια, υποδομές, φράγματα, σταθμοί παραγωγής, εκατοντάδες χιλιάδες χιλιόμετρα μεταλλικών αγωγών, ορυχεία, και εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι – σκλάβοι παραδίδονται με μια υπογραφή, στους νέους επικυρίαρχους.
    Στο χτύπημα της συλλογικής, ιστορικής, λαϊκής μνήμης, στο χτύπημα της μνήμης των μεγάλων στιγμών της κοινωνικής πάλης, όπως έχουν καταγραφεί στις εικόνες και τους ήχους του δημόσιου χώρου και αρχείου.
    Στη διαμόρφωση ενός τοπίου απόλυτης καθεστωτικής ισχύος, όπου όποιος κινείται αποκεφαλίζεται. Ένα καθεστώς ισχύος που αποτελεί προέκταση των εκκαθαρίσεων των δυνάμεων καταστολής, προέκταση των επιστρατεύσεων, προέκταση του «αποφασίζομεν και διατάσσομεν» και της μετατροπής σε κουρελόχαρτο, ακόμα και της στοιχειώδους αστικής συνταγματικής νομιμότητας. Αυτή είναι η νέα παγκόσμια τάξη, αυτή είναι η χούντα των τραπεζών.

Για να πράξουν το έγκλημα, προχωράνε σε μια χυδαία, οργανωμένη, σχεδιασμένη και καλά πληρωμένη εκστρατεία συκοφάντησης και σπέκουλας, ενάντια σε κάθε κλάδο εργαζομένων.
Συκοφαντούν, παρουσιάζουν ψεύτικα στοιχεία και απαξιώνουν τους γιατρούς για να διαλύσουν και να ξεπουλήσουν τη δημόσια υγεία.
Συκοφαντούν, παρουσιάζουν ψεύτικα στοιχεία και απαξιώνουν τους εκπαιδευτικούς για να κλείσουν σχολεία και να διαλύσουν τη δημόσια παιδεία.
Συκοφαντούν, παρουσιάζουν ψεύτικα στοιχεία και απαξιώνουν τους εργαζόμενους σε ΔΕΗ, ΕΛΤΑ, λιμάνια… για να τα παραδώσουν στο μεγάλο κεφάλαιο.
Αυτή είναι η πολιτική και οικονομική τους αποστολή… ΤΟ ΠΛΙΑΤΣΙΚΟ, η χρεοκοπία της κοινωνίας, η εκκαθάριση κάθε συλλογικής και ατομικής αντίστασης.
Η κυβέρνηση των τραπεζών και του πλιάτσικου ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΣΕΙ, διαφορετικά αυτό που θα αφήσει πίσω της, εκτός από τα ματωμένα χρήματα που θα έχουν οι υπάλληλοί της αποταμιεύσει σε ελβετικές τράπεζες, θα είναι μια θρυμματισμένη ψυχρή έρημος, που θα την παίρνει ο άνεμος…
Η εποχή των ήρεμων μεταβάσεων τελειώνει…
Η κοινωνία αργά, υπόκωφα μα σταθερά, ανασυντάσσεται, αναστοχάζεται τις εμπειρίες των κοινωνικών αγώνων που έχει δώσει… και το σπουδαιότερο κοχλάζει σε ένα υπόγειο ρεύμα, που ολοένα και πιο πολύ συγκροτείται και αναδύεται. Από τις λαϊκές συνελεύσεις μέχρι τις γενικές απεργίες, από τις καταλήψεις μέχρι τα οδοφράγματα της Χαλκιδικής, από τις συλλογικότητες αλληλεγγύης μέχρι τις σωματειακές δράσεις, από τους συντονισμούς σωματείων μέχρι τα στέκια στις γειτονιές, από το πέρασμα σωματείων στα χέρια της ζωντανής εργαζόμενης πλειοψηφίας μέχρι τις αγροτικές αδιαμεσολάβητες διαθέσεις προϊόντων…
Όλη αυτή η εμπειρία είναι ικανή να μεταβληθεί σε συντακτικό και ενεργό πολιτικό λόγο και πρακτική.
Γύρω από την κατάληψη της ΕΡΤ θα υπάρξει μια ιστορική πολιτική και κοινωνική αναμέτρηση, που θα καθορίσει άμεσα τις εξελίξεις και την δυνατότητα απελευθέρωσης της κοινωνίας από τα δεσμά των τραπεζών και της Ε.Ε.
Γύρω από την κατάληψη της ΕΡΤ πάλλεται η ψυχή μιας κεντρικής αναμέτρησης, στην οποία ο καθένας θα πάρει θέση.
Όταν η κοινωνία κοχλάζει σε υπόγεια ρεύματα που δεν έχουν ακόμα βγει σταθερά στην επιφάνεια της κοινωνικής διαπάλης, ας φανταστούμε αυτό τον κοχλασμό να αναδύεται σα λάβα στην ανοιχτή πεδιάδα των κοινωνικών και ταξικών συγκρούσεων…
Η αναμέτρηση πλησιάζει
Ο φόβος θα αλλάξει και πάλι στρατόπεδο. Οι ήχοι των ελικοπτέρων διαφυγής ξαναακούγονται στο βάθος του ουρανού…
Το βήμα που μπορεί να γίνει θα είναι πρωτόγνωρο, μεγάλο και ποιοτικό, ανατρεπτικό και βαθύ. Και δεν θα χρειάζεται εργατοπατέρες και κρατικούς συνδικαλιστές, γιατί στο εσωτερικό του θα κουβαλάει δομές χειραφέτησης και αυτοοργάνωσης.
Ας τρέμουν όλοι τους, όλο και πιο πολύ.
Αδέρφια και συναγωνιστές, ας μη μας καταβάλει η κούραση και η αγωνία…
Ας μας συνεπάρει το αδύνατο, το ουτοπικό και αδιανόητο μιας Νέας κοινωνικής πραγματικότητας.

Από τη θλίψη των διαπιστώσεων, στη φωτιά των αποφάσεων και των πράξεων

Βαρέθηκα τα χωρατά

Ώρα γι’  αυτά δεν έχω τώρα

Τώρα παλεύω στη φωτιά

Μέσα στη μπόρα

Τους βλέπεις στα δελτία ειδήσεων…

Τους βλέπεις στα υπουργικά συμβούλια και στις συνόδους κορυφής…

Τους βλέπεις να μιλάνε για το δικό μας μέλλον, με εκείνο το ύφος που δηλώνει ότι πρέπει να τους ευγνωμονούμε κιόλας. Μιλάνε γεμάτοι χαμόγελα για τις «σωτήριες» επιλογές τους. Χαμογελάνε και δίνουν τα χέρια για νέες συμφωνίες και ρήτρες και δεσμεύσεις και όλα εκείνα τα σκατά που  έχουν διαλύσει τις ζωές μας. Χαμογελάνε με «κίτρινα χείλη» και με την πέτρινη καρδιά των πληρωμένων εκτελεστών.  Πίσω όμως, από τα ικανοποιημένα χαμόγελα των δημοσιογράφων, των τραπεζιτών και των πολιτικών προσώπων φαίνονται καθαρά, τα ματωμένα χέρια τους και οι ματωμένες προθέσεις τους.

Καιρό τώρα αλυχτάνε σαν το σκυλολόι σε όποιον τολμήσει να αμφισβητήσει τις επιλογές τους. Ποιοι; Αυτοί που καταλήστεψαν την κοινωνία μας. Αυτοί που μας φλόμωσαν με ψέματα, λένε εμάς ψεύτες, όταν μιλάμε για έναν άλλο δρόμο, για την κοινωνία και τη συγκρότησή της. Ποιοι;  Αυτοί που παρέδωσαν την κοινωνία αλυσοδεμένη στο Διεθνές αρπαχτικό κεφάλαιο, αυτοί μας μιλάνε για τη σωτηρία του «έθνους»

Βέβαια, το δικό τους «έθνος» δεν θα έχει ούτε λιμάνια, ούτε αεροδρόμια. Δεν θα έχει ούτε ΔΕΗ, ούτε ΟΤΕ. Δεν θα έχει σιδηροδρόμους, θα έχει όμως πολλά διόδια. Θα έχει φτώχεια, αλλά θα την μετράει σε ευρώ. Δεν θα έχει ελπίδα, αλλά θα έχει φόβο. Δεν θα έχει συλλογικότητες που θα αντιδρούν, αλλά οργανωμένες συμμορίες Πραιτοριανών που θα περιπολούν.

Ζήτω, λοιπόν, το «έθνος» τους, μόνο που θα σκέφτεται σα Γερμανός, θα εργάζεται σαν Κινέζος, θα μιλάει επισήμως την αγγλικήν και θα κρύβεται πίσω από γαλλικά φρου-φρου και αρώματα, για να ακολουθεί το σαβουάρ βίβρ, του νέου παγκόσμιου ΜΕΣΑΙΩΝΑ.

Ζήτω το «έθνος» των τραπεζιτών, των μονοπωλίων, των εκβιαστών, των πλουσίων με τα καλοπληρωμένα τσιράκια τους, το «έθνος» των μπράβων και των φασιστικών συμμοριών.

Ζήτω το «έθνος» που «οφείλει» να μαθαίνει στα παιδιά του την πονηριά του σκυψίματος και της υποταγής, να τους μαθαίνει τη ρουφιανιά και την ατομική επιβίωση, να τους μαθαίνει να εκχωρούν κάθε δικαίωμά τους σε προστάτες και πολιτικούς νταβατζήδες.

Ζήτω το «έθνος» των ολίγων !

Ποιος ασχολείται τώρα με αυτή την ανούσια και ανεγκέφαλη πλειοψηφία που αντιδρά; Ας ψοφήσει…

Δηλαδή να ψοφήσουμε εμείς… ΟΛΟΙ ΕΜΕΙΣ

Που δε φιλήσαμε κατουρημένες ποδιές για να πάρουμε μια μετάθεση ή μια απόσπαση σε ένα πιο κοντινό σχολείο.

Που δε γλείψαμε κανένα διευθυντή  ή προϊστάμενο, αλλά σε όποιες συνθήκες και αν βρεθήκαμε, προσπαθήσαμε να αγκαλιάσουμε όλους μας τους μαθητές.

Που δεν προσκυνήσαμε στο ναό του χρηματιστηρίου, και στην τηλεθέαση των καλπαζουσών μετοχών, αλλά όταν έπεφτε το βράδυ, καθόμασταν μέχρι αργά, για να σκεφτούμε την αυριανή μέρα στην τάξη, ή για να διαβάσουμε κανένα βιβλίο, μπας και ξεστραβωθούμε, και βρούμε απαντήσεις στα αδυσώπητα ερωτήματα που μαστιγώνουν την ψυχή και το σώμα μας…

Όλοι εμείς που δεν πήραμε επιδοτήσεις από τους τοποτηρητές των κομματικών και κρατικών οργάνων, αλλά ζούσαμε και ζούμε από τον πενιχρό μισθό μας, συμμετέχοντας στις απεργίες και τους αγώνες μπας και τον καλυτερεύσουμε, χωρίς να ψάχνουμε μπαρμπάδες με γεμάτα πορτοφόλια και παχουλούς σβέρκους…

Όλοι εμείς, η πλειοψηφία της δουλειάς, της σκέψης, της αγωνίας, με τη μάνα στο νοσοκομείο, με τον υπερκινητικό «Αργύρη» στην τάξη, με το αυτοκίνητο με τα κατεστραμμένα λάστιχα, που ζούμε στην πολυκατοικία χωρίς πετρέλαιο, με τον αδερφό να ψάχνει για δανεικά, με το σπίτι στο χωριό έτοιμο να πέσει η σκεπή του…

…Καλά κι εσύ, μην παίρνεις κάθε μέρα εφημερίδα…Δεν κόβεις λίγο, το τσιγάρο…Μα τι διάβολο κόψανε πάλι απ’ το μισθό ; …Θα κόψω την ασφάλεια που έχω κάνει… Σε πήραν πάλι από την τράπεζα…Το ξέρω… Εθνική σωτηρία… Βουίζει συχνά τώρα τελευταία το αυτί μου… Σε πήραν από την τράπεζα…Το ξέρω…Εθνική διαπραγμάτευση, σωτήρες μπόλικοι… Άνοιξε λίγο το παράθυρο, ζαλίστηκα… Πρέπει να τηρήσετε τις δεσμεύσεις σας, τεμπέληδες… 3 αυτοκτονίες, σήμερα… Άνοιξε λίγο το παράθυρο, ζαλίστηκα…Σπάσανε τα νεύρα μου, φώναξα πολύ στον Αργύρη… Φοβήθηκε… Το βράδυ μου ΄ρχοτανε να κλαίω που φόβισα τον Αργύρη, που με κοιτάει γεμάτος απορία και θυμό… Οι εξετάσεις της μάνας σου κοστίζουν 187 €… Τηλεφώνησαν απ΄ το νοσοκομείο… Επιμήκυνση της σωτηρίας μας… Άνοιξε λίγο το παράθυρο, ζαλίστηκα… Ευρώ, ευρώ, σωτηρία… Δεν παίρνεις την πίεσή σου ; … Γαμώ το κολοευρώ τους… Στο τηλέφωνο η Μέρκελ… εεε συγγνώμη… στο τηλέφωνο ήταν από την τράπεζα, στην τηλεόραση ήταν η Μέρκελ, που νιώθει οδύνη για τις θυσίες μας… Και μόλις τελείωσε η συνέντευξη κρύφτηκε σε ένα prive δωμάτιο, κρατώντας ένα καλό κόκκινο κρασί και ξεκαρδίστηκε στα γέλια που δουλεύει τα κορόιδα… Μήτσο, έχεις κανένα πενηντάρικο; …

ΦΤΑΝΕΙ ΡΕ ! ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ !

Όσο νωπή είναι η εντολή τους, τόσο νωπός είναι και ο δικός μας πόνος, η δικιά μας αγωνία για μια άλλη πορεία αυτού του τόπου, για να αλλάξει η ζωή μας.

Και η ζωή δεν αλλάζει ούτε με χειροκροτήματα, ούτε με κλαψουρίσματα. Η ζωή αλλάζει με αποφάσεις και με πράξεις.

Πράξεις τέτοιες που θα μας κάνουν ικανούς να κοιτάμε στα μάτια τους διπλανούς μας. Τους συναδέλφους μας που χθες απολύθηκαν και δεν ξέρουν αν αύριο θα έχουν δουλειά, τους συναδέλφους μας των 700 € που προσπαθούν να δώσουν τη μάχη μέσα και έξω από το σχολείο, τους συναδέλφους μας που δουλεύουν 25-30 χρόνια μέσα στα σχολεία καταθέτοντας την ψυχή τους στο δημόσιο αγαθό της γνώσης χωρίς να ξέρουν αν αύριο θα πάρουν σύνταξη ή εφ’ άπαξ…

Αποφάσεις που θα δυσαρεστήσουν τους Παπαδήμιους, τους τραπεζίτες, τη Μέρκελ, το Σόιμπλε και το συναφές σκυλολόι, τους επιχειρηματίες του εκπαιδευτικού προϊόντος και τους manager, τους χαμογελαστούς υπουργίσκους και τους ανένδοτους τεχνικούς της εξουσίας.

« Το παλιό πέθανε το καινούριο δεν έχει γεννηθεί ακόμα, ζούμε την εποχή των τεράτων».

ΔΕ ΘΑ ΤΟΥΣ ΠΕΡΑΣΕΙ. Ένας νέος κόσμος αναδύεται. Ένας κόσμος της συλλογικής δράσης και αλληλεγγύης των ανθρώπων, ένας κόσμος των αναγκών και των δικαιωμάτων. Εμείς σε αυτόν τον κόσμο θέλουμε να ανήκουμε, να αποτελούμε κομμάτι του και να συμβάλλουμε με τη δράση μας.

Μπροστά μας έχουμε δύο δρόμους.

Ο ένας είναι στρωμένος με κούφια λόγια, με υποσχέσεις σωτηρίας, με μπόλικες χάντρες για ιθαγενείς και με σκοτεινά παιχνίδια των θεσμικών διαδρόμων και των κομματικών επιτελείων. Είναι ο δρόμος των «εφικτών» λύσεων, δηλαδή ο δρόμος των εφικτών αποδοχών και συμβιβασμών, ο δρόμος της βαθμιαίας μετάλλαξης της ζωής μας, σε επιβίωση. Θυμίζει πολύ αυτός ο δρόμος τη στάση του υποταγμένου πολιτικού συστήματος, κατά τη διάρκεια του Β’ παγκοσμίου πολέμου. «Από τη Νίκαια της Γαλλίας, όπου είχε μετεγκατασταθεί, ο Ν. Πλαστήρας καλούσε το λαό με επιστολή του να συνεργαστεί με τους κατακτητές: Παραθέτουμε το σχετικό γράμμα του Ν. Πλαστήρα: «Είμαι της γνώμης ότι πρέπει να γίνει κυβέρνησις φιλογερμανική, για να καταστήσωμεν ολιγώτερον οδυνηράν την ήτταν. Αυτό πρέπει να γίνη και αν ακόμη θα ηξεύραμε ότι ο πόλεμος θα ετελείωνε και μετά τινας μόνον μήνας με τελείαν ήτταν του άξονος (όπερ απίθανον)» («Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ», 14 Σεπτέμβρη 1998). Να σημειωθεί ότι αυτό το γράμμα στάλθηκε την 21 Απρίλη 1941, κι ενώ οι Γερμανοί είχαν περάσει τη Λάρισα και κατέβαιναν προς την Αθήνα. Σήμερα που ο ταξικός εχθρός δεν βρίσκεται στη Λάρισα, αλλά έχει μπει μέσα στα σπίτια μας, θα περιμένουμε να μας σώσει ένας καλός σωτήρας, ένας καλός Ολάντ ; Θα κρύψουμε τα τέρατα ;

Ο άλλος δρόμος είναι όμορφος, αλλά δύσβατος και κουραστικός, γεμάτος αγωνίες, πόνους και ανάγκες. Είναι ο δρόμος ΑΠΑΙΤΗΣΗΣ της ζωής μας. Είναι ο δρόμος της συμμαχίας με την κοινωνία. Είναι ο δρόμος της χειραφέτησης και της συλλογικής αυτοοργάνωσης.

Είναι φανερό ότι πρέπει να ξαναχτίσουμε από την αρχή όλα τα συλλογικά σώματα που θα συμβάλλουν στην αναδιοργάνωση του κοινωνικού ιστού, στην αμοιβαία εμπιστοσύνη στις συλλογικές πράξεις, στη δημιουργικότητα των ενεργών ανθρώπων και στη συμμετοχή στα συλλογικά υποκείμενα.

Να προσπεράσουμε τους επαγγελματίες της πολιτικής και τα επιτελεία τους.

Ας τους αφήσουμε να ρητορεύουν στο μόνο χώρο που πραγματικά τους ανήκει: στο σκουπιδοντενεκέ της ιστορίας.

ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΜΕΝΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ / 15 Ιουνίου 2011

 

ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΜΕΝΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ

16 Ιουνίου 2011

 Μια ηρωική σελίδα στην ιστορία του λαού μας, γράφτηκε χτες στην πλατεία Συντάγματος.

Το Σύνταγμα παρέμεινε αδούλωτο και ελεύθερο, παρά τις προσπάθειες του κράτους και της αστυνομίας να το εκκενώσουν. Το Σύνταγμα είναι άλλη μία επικράτεια όπου συνεχίζει να ανασαίνει η κοινωνία της ελευθερίας, της άμεσης δημοκρατίας, της δημιουργίας.

Επί 5 ώρες οι δυνάμεις καταστολής, με φοβερή μανία, προσπαθούσαν να διώξουν τον κόσμο από την πλατεία Συντάγματος, ρίχνοντας τόνους χημικών, όλων των ειδών, με εφόδους στον κόσμο και στην πλατεία, με μηχανοκίνητες μονάδες Δίας, με σιδερόφραχτα τείχη, με χτυπήματα και συλλήψεις, με χαφιέδες και ηλεκτρονική επικοινωνία, με κάμερες να καταγράφουν, με ελικόπτερο να συντονίζει…

Απέναντί τους εκατοντάδες χιλιάδες λαού, προστατευόμενοι με μερικά μαντήλια και μάσκες χρωματοπωλείου, αλλά με ΨΥΧΗ ΚΑΙ ΚΑΡΔΙΑ ΑΔΟΥΛΩΤΗ και απελευθερωμένη, απέκρουσαν όλες τις προσπάθειες του κράτους για εκκένωση του Συντάγματος. Χιλιάδες λαού με παλαμάκια και φωνάζοντας «ΨΩΜΙ – ΠΑΙΔΕΙΑ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, Η ΧΟΥΝΤΑ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΤΟ ΄73», ανακαταλαμβάνουν διαρκώς τους δρόμους γύρω από την πλατεία Συντάγματος, στήνουν πρόχειρα οδοφράγματα για να εμποδίσουν τις επελάσεις των μηχανοκίνητων μονάδων, επιστρέφουν κατά χιλιάδες και απωθούν τα ΜΑΤ, απασχολούν περιφερειακά δεκάδες διμοιρίες, που σε άλλη περίπτωση θα είχαν εφορμήσει όλες στην πλατεία.

Ηρωική αντίσταση των νέων και του κόσμου μέσα στην πλατεία. Συνεχίζουν να κάθονται στις θέσεις τους, να λειτουργούν την μικροφωνική της λαϊκής Συνέλευσης, ενώ γύρω τους δεν υπάρχει οξυγόνο. Μόνο ένα λευκό χημικό νέφος. Το παλικάρι που βρίσκεται στο μικρόφωνο της πλατείας, επί 3 ώρες εμπνέει του ελεύθερους αγωνιζόμενους υπερασπιστές του Συντάγματος. Μέσα από τη φωνή του ακούγεται η κραυγή, η αγωνία, η οργή και η αποφασιστικότητα μιας ολόκληρης κοινωνίας που κάνει ένα νέο βήμα στην ιστορία.

Στις 4.45μ.μ. οι δυνάμεις καταστολής έχουν μείνει χωρίς χημικά. Υποχρεώνονται σε αναδίπλωση προς την Πλατεία και οπισθοχωρούν προς  Ερμού, Ηρώδου Αττικού και Σταδίου. Το Σύνταγμα απελευθερώνεται. Δεκάδες χιλιάδες λαού επιστρέφουν χορεύοντας το πότε θα κάνει ξαστεριά.

Στην Ξενοφώντος έχει στηθεί μικροφωνική των Συλλόγων εκπαιδευτικών που ανασυντάσσει διαρκώς τον κόσμο από εκείνη την πλευρά. Δεκάδες εκπαιδευτικοί, μαζί με εκατοντάδες κόσμου, αποκρούουν τις επελάσεις των ΜΑΤ, αποκλείουν την επέλαση των μηχανοκίνητων μονάδων, κρατάνε ανοιχτή τη Φιλελλήνων.

Σε κάθε δρόμο, σε κάθε στενό, χιλιάδες άνθρωποι δεν υποχωρούν, επιστρέφουν.

Το πολυτεχνείο της εποχής μας ξαναγράφεται σε μια από τις μεγαλύτερες πλατείες της χώρας.

Όταν διάβαζα πριν 3 μήνες, για το πώς η αιγυπτιακή εξέγερση κράτησε την πλατεία Ταχρίρ, από το στρατό και την αστυνομία, δεν μπορούσα να το καταλάβω. Τώρα κατάλαβα πραγματικά πόσο μεγάλη δύναμη έχουν οι δεκάδες, εκατοντάδες χιλιάδες λαού, που δεν υποχωρούν.

Πόση δύναμη έχει μια κοινωνία αποφασισμένη.

Πόση δύναμη θα έχει, όταν κατανοήσει ότι μπορεί να καθορίσει την ιστορία της και τις τύχες της. 

ΒΜ